642 Ἐνταῦτα τοὺς ἠφέρασιν κ᾿ ἐτοῦτα τὰ μαντᾶτα·ὅτι ἐκαταλάβασιν τὰ φράγκικα φουσσᾶτα.Ἀπόστειλαν διὰ τὸν λαὸν ὅπου εἶχαν εἰς τὸ κοῦρσοἐνῷ εἶχαν δράμει τὰ χωρία καὶ κάψει καὶ τοὺς τόπους,τὰ μέρη τῆς Βαγενετίας, τὰ ἦσαν πρὸς τῆς θαλάσσηςὅλα τὰ ἐκουρσέψασιν καὶ αἰχμαλωτίσανέ τα.Ἐνταῦτα γὰρ ἐσώσασιν κ᾿ ἐκεῖνοι τοῦ Δεσπότου,χίλιοι ἀπάνω εἰς τὰ ἄλογα, ὅπου τοὺς ἀποστεῖλαν,κι ὅσους ἀπόφτασαν στὴν γῆν, Ρωμαίους καὶ Γενουβίσους,ὅλους τοὺς ἐκατέκοψαν, κι ἄλλους τινὲς ἐπιάσαν.Ἐνταῦτα ἀπήρασι βουλὴν ἐκεῖνοι τῶν κατέργων,τὸ πῶς νὰ ποιήσουν τίποτε νὰ βλάψουν τὸν Δεσπότην·κ᾿ εἶπαν οἱ φρονιμώτεροι ὅπου ἦσαν παιδεμένοι·«Ἐσεῖς ἐξεύρετε, καλά, πρέπει νὰ τὸ ἐνθυμᾶστετοῦ βασιλἐως τὸν ὁρισμόν, τὸ πῶς ἐκατορθῶσενὰ ἔλθῃ ὁ Μέγας Δεμέστικος μὲ τὰ φουσσᾶτα ὅπου εἶχεν,στὸ Δεσποτᾶτο νὰ σεβῇ ἐκεῖνος ᾿κ τὴν στερέαν,κ᾿ ἡμεῖς ἀπὸ τὸ πέλαγος νὰ ἐλθοῦμεν τῆς θαλάσσης,μᾶς βοηθοῦν, κ᾿ ἡμεῖς αὐτῶν, ὡς μᾶς βολήσῃ ὁ τόπος.Λοιπὸν ἀφότου ἔφυγεν δίχα νὰ πολεμήσῃκι ἀπῆρεν τὰ φουσσᾶτα του ὅπου εἴχαμεν τὸ θάρρος-κ᾿ ἐβλέπετε ὅτι ὁ πρίγκιπας κι ὁ κόντος μετ᾿ ἐκεῖνονἦλθαν μὲ τὰ φουσσᾶτα τους κ᾿ εἶναι μὲ τὸν δεσπότηνπῶς ἠμποροῦμε ἡμεῖς πεζοὶ νὰ βλάψωμεν τὸν τόπον;ἴδετε πῶς ἐχάσαμεν τὰ πεζικὰ ὅπου ηὗραντοῦ δεσπότου ὁ λαός, ὅπου ἦσαν καβαλλάροιὍμως ἂς ἀναμείνωμεν ἕως οὗ νὰ ἐλθῇ ὁ δεσπότης,νὰ ἰδοῦμεν καὶ τὸν πρίγκιπα, τὸ τί φουσσᾶτα ἔχει,νὰ ἐπάρωμεν πληροφορίαν στὸν ἅγιον βασιλέαν».644 Λέγοντα ἐτούτην τὴν βουλὴν ἔσωσεν κι ὁ Δεσπότης,εἶθ᾿ οὕτως γὰρ καὶ ὁ πρίγκιπας μὲ τὰ φουσσᾶτα ὅπου εἶχαν.Κι ὡς τὸ ἤκουσαν καὶ ἔμαθαν ὅτι εἰς τὸ κάστρον Ἄρταςοὐδὲν ἐδιάβησαν ποσῶς ἐκεῖνοι οἱ Γενουβίσοι,πολλὰ τὸ ἐδέξετον καλὸν ἀτὸς του ὁ Δεσπότηςκι οὐδὲν ἐψήφησεν ποσῶς τὰ κούρση τῶν χωρίων,τὸ μάθει ὅτι τὰ κάτεργα στὴκουν εἰς τὸν λιμιῶνα.Ἀκούσων ταῦτα ὁ πρίγκιπας λέγει πρὸς τὸν δεσπότην.«Ἀφῶν στὴκουν τὰ κάτεργα ἀκόμη εἰς τὸν λιμιῶναν,μηδὲν πεζέψωμε ἀλλαχοῦ εἰ μὴ ἐκεῖ ἂς ὑπᾶμε
Ποίημα · 1330