Οἱ δὲ οἱ φρονιμώτεροι, παιδευτικοὶ τῆς μάχηςοὐδὲν ἐσυγκατέβησαν εἰς τὴν βουλὴν ἐκείνην·ἐπεὶ ἂν ἐβάλθη ὁ λαὸς νὰ πολεμοῦν τὰ κάστρη,οὐδὲν κατευοδώνονται τίποτε διαφορήσει.«Τὸ κάλλιον καὶ διαφορικὸν, ὅπου ἔχομεν ποιήσει,ἔνι γὰρ νὰ ἀπέλθωμεν ἐδῶ εἰς τὴν Ρωμανίανκουρσεύοντα, ζημιώνοντα τοῦ βασιλέως τοὺς τόπους,κι ἂν εὕρωμεν τὸν βασιλέα εἰς κάμπον ν᾿ ἀναμένῃ,μὲ τοῦ θεοῦ τὴν δύναμιν τὸν θέλομεν πολεμήσει.Κ᾿ εἰ μὲν εὐδοκήσῃ ὁ Θεὸς νὰ μᾶς δώσῃ τὸ νῖκος,πολλὰ ἐλαφρὰ νὰ ἐπάρωμεν τὰ μέρη Σαλονίκης,στὸ στρέμμα μας νὰ ἐπάρωμεν ὅλην γὰρ τὴν Βλαχίαν·νά ἐξεχειμάσωμεν ἐδῶ· καὶ πάλε ὡσὰν ἱδοῦμενὅτι τὸ ἀκούσει ὁ λαὸς τῶν κάστρων τῆς Βλαχίαςτὸ πῶς ἐπολεμήσαμεν κ᾿ ἐπήραμε τὸ νῖκος,ὅλα τὰ κάστρη παρευτὺς μᾶς θέλουν προσκυνήσει».276 Κ᾿ εἰς τοῦτο ἐσυμβιβάστησαν οἱ πρῶτοι τοῦ φουσσάτου.Ἐνταῦτα ἐχωρίσασιν χιλίους ἀλογάτους,καὶ τρεῖς χιλιάδες γὰρ πεζοὺς νὰ ὑπάουν ἐκεῖ μετ᾿ αὔτουςδιὰ νὰ ὑπαγαίνουν ἔμπροστεν κουρσεύοντα τοὺς τόπους.Τρεῖς σύνταξες τοὺς ἔποικαν κ᾿ ἐπροφωνεθήσανέ τους·ὅλη μέραν νὰ περπατοῦν τοὺς τόπους νὰ κουρσεύουν,κι ἀφῶν ἔλθῃ γὰρ τὸ σπερνό, νὰ καταλάβῃ ἡ νύχτα,τοῦ νὰ περισωρεύωνται εἰς ἕναν τόπον ὅλοι.277 Ἀπαύτου γὰρ ἐχώρισαν τὲς σύνταξές τους ὅλεςκ᾿ ἐβάλθησαν εἰς τὴν ὁδὸν κι ἀρχάσαν νὰ ὑπαγαίνουνκουρσεύοντα, ζημιώνοντα τὸν τόπον τῆς Βλαχίας,καὶ πάντα οἱ κουρσατόροι τους ὀμπρὸς γὰρ ὑπαγαίνανμιᾶς ἡμεροῦ τὸ διάστημα, ἐτόσον τοὺς ἀπεῖχαν.
Ποίημα · 1330