οἱ ἀρχιερεῖς κ᾿ οἱ ἄρχοντες, ὅλοι οἱ κεφαλᾶδες,ὅτι ἤφεραν τὸν πρίγκιπα κ᾿ ἦλθεν ᾿ς ἐλεημοσύνηντοῦ ἀφέντη τῆς Καρύταινας ἐκείνου τοῦ ἀνεψίου του.Ἐνταῦτα τὸν ἐσυμπάθησεν μ᾿ ἐτοῦτον γὰρ τὸν τρόπον·τὸν τόπον του τοῦ ἔστρεψεν νὰ τὸν κρατῇ ἀπὸ τότεεἰς τοῦ κορμίου του μοναχά, κληρονομίαν ἂν ποιήσῃ,εἰς νέον δόμα τοῦ τὸν ἔδωκεν νὰ τὸν κρατῇ ἀπὸ τότε.242 Ἀφότου γὰρ ἐγίνησαν συμβίβασες ἐκεῖνες,χαρὰν μεγάλην ἔποικαν οἱ νέοι καβαλλάροι·ντζοῦστρες, κοντάρια ἐτσάκισαν, χαρὲς μεγάλες εἶχαν·243 Κι ὅσον ἐχάρησαν καλά, ἐμίσσεψαν ἀπέκει·ὁ Μέγας Κύρης ἐζήτησεν κ᾿ οἱ ἀφέντες τοῦ Εὐρίπουἀπολογίαν τοῦ πρίγκιπος κ᾿ ἐδιάβησαν ἐκεῖθεν.Καὶ διατὸ ἔρχετο ὁ καιρὸς ἐτότε τοῦ χειμῶνος,ὁ Μέγας Κύρης ἔμεινεν τοῦ νὰ ἔχῃ ἐξεχειμάσει,
Ποίημα · 1330