230 Κι ὁ πρίγκιπας, ὡς ἤκουσεν τὴν πρᾶξιν καὶ τὸν βίοντοῦ ἀνεψίου του τοῦ κακοῦ, τοῦ ἀφέντου τῆς Καρυταίνου,πολλὰ τοῦ ἐφάνη βαρετόν, ἐθλίβη το μεγάλως·τὸ πρῶτον διὰ τὴν ἀκοὴν ὅπου εἶχεν εἰς τὸν κόσμον,ὅτι ἦτον καλλιώτερος εἰς ὅλους τοὺς στρατιῶτες,ὅπου ἦσαν εἰς τὴν Ρωμανίαν τοὺς χρόνους γὰρ ἐκείνους,καὶ πάλε, διατὸ ἐμέτεχεν καὶ ἦτον ἀνεψίος τουκι ἀπίστησεν τὸν ἀφέντη του κ᾿ ἐδιάβη στὸν ἐχτρόν του.231 Ὅμως, ὡς ἦτον φρόνιμος, ἐπαρηγορήθη μόνοςκι ὤρθωσεν τὰ φουσσᾶτα του, στὴν Κόρινθον ἀπῆλθεν·μὲ δύναμιν ἀπέρασε τὴν σκάλαν τῶν Μεγάρων,μὲ πόλεμον ἐκέρδισεν ἐκείνην τὴν κλεισοῦραν.232 Ὁ Μέγας Κύρης τὸ ἔμαθεν κ᾿ ἐθλίβη το μεγάλως,διατὶ ἔμαθε ὅτι ἐπέρασεν ὁ πρίγκιπας τὴν σκάλανκ᾿ ἐσέβην εἰς τὸν τόπον του κ᾿ ὑπάει γυρεύοντά τον.Ἀπῆρεν τὰ φουσσᾶτα του κ᾿ ἦλθεν εἰς ἀπαντὴν του,ἐκεῖ ἐσυναπαντήθησαν εἰς τοῦ Καρύδη τὸ ὄρος.233 Μὲ πόλεμον ἀρχάσασιν εἰς τὸ βουνὶν ἀπάνω·ὡς ἔνι γὰρ ὁ Θεὸς κριτὴς καὶ κρένει εἰς τὸ δίκαιον,
Ποίημα · 1330