212 Ἐνταῦτα ἦλθε ὁ θάνατος κὺρ Ἰωάννου τοῦδεσπότουκι ἀφῆκεν κληρονόμον του κὺρ Νικηφόρον τὸν υἱόν του·ἐκείνου ἐπαράδωκεν τὸ δεσποτᾶτον ὅλον.Εἶχεν καὶ ἕτερον υἱὸν ὅπου γὰρ ἦτον νόθος,τοῦ ὅποιου ἄφηκεν στὴν Βλαχίαν ἕνα καλὸ ἰμερίδι,χῶρες καὶ κάστρη δυνατὰ διὰ νὰ τὰ ἀφεντεύῃ·Θεόδωρον τὸν ἔλεγαν, Δοῦκαν τὸ παρανόμι.Ἐκεῖνος γὰρ ἐξέβηκεν στ᾿ ἄρματα ἀντρειωμένος·στρατιώτης ἦτον φοβερός, φρόνιμος κ᾿ ἐπιδέξιος.213-214 Κι ὡς εἶδεν ὅτι ἀπέθανεν ὁ πατήρ του ὁΚαλοϊωάννης,κ᾿ ἐνέμεινε ὁ ἀδελφὸς αὐτοῦ ἐκεῖνος ὁ Νικηφόρος,ὅστις οὐκ ἦτον φρόνιμος ὡς ἦτον ὁ πατήρ του,ἠθέλησεν κι ὠρέχτηκε νὰ ἐπάρῃ τὴν Βλαχίαν,νὰ ἐπάρῃ γὰρ καὶ τὸ ἥμισον ὅλου τοῦ Δεσποτάτου.Ἐποίησε κάστρον ἀφιρόν, τὸ λέγουν ἡ Νέα Πάτρα,κι ἄρχισε μάχην δυνατὴν μετὰ τὸν ἀδελφόν του,τὸν κὺρ Νικηφόρον, σὲ λαλῶ, ἐκεῖνον τὸν Δεσπότην.215 Καὶ διὰ τὸ ἐβοηθούσασιν οἱ Φράγκοι τοῦΔεσπότου,ἐδιάβη ὁ κὺρ Θεόδωρος ἐκεῖ εἰς τὸν βασιλέαν,στὸν κὺρ Μιχάλην, σὲ λαλῶ, τὸν μέγαν Παλαιολόγον.Πολλὰ τὸν ὑποσχήθηκεν κ᾿ ἔταξεν νὰ ποιήσῃ,τὸν ἀδελφόν του ἔταξεν νὰ δώσῃ, τὸν Δεσπότην,δεμένον ὡς πανάπιστον, καὶ νὰ τὸν προσκυνήσῃ.Σεβαστοκράτορα τὸν ἔποικε ὅλης τῆς Ρωμανίαςκαὶ τὰ φουσσᾶτα του τοῦ ἔδωκεν νὰ τὰ ἔχῃ εἰςἐξουσίαν του,νὰ μάχεται, δικάζεται Δεσπότην τὸν ἀδελφόν του·μεγάλως τὸν ἐτίμησεν κ᾿ εὐεργεσίες τοῦ ἐδῶκεν.
Ποίημα · 1330