Ὡσὰν ἔνι τὸ φυσικὸν στὸ γένος τῶν ἀνθρώπων,κι ὅσοι γεννοῦνται ὀφείλουσιν θάνατον ν᾿ ἀποθάνουν,ἔπεσεν γὰρ ὁ πρίγκιπας εἰς ζάλην τοῦ θανάτου.Κι ὡς τὸ εἶδε γὰρ κ᾿ ἐννοῆσε το ὅτι ἀποθάνει θέλει,τὸν ἀδελφόν του ἔκραξε, ἐκεῖνον τὸν Γυλιάμο,καὶ λέγει οὕτως πρὸς αὐτόν, φιλοπαρακαλεῖ τον·«Ἀδέλφι μου γλυκύτατον, ἀδέλφι μου ἠγαπημένο,ἐγὼ ἀποδάρτε ἐπλήρωσα τὰ ἔτη τῆς ζωῆς μουκ᾿ ἐσὺ ἀπομένεις ἀπ᾿ ἐμοῦ ἀφέντης κληρονόμοςεἰς ὅσα γὰρ ἐκέρδισε ὁ ἀφέντης καὶ πατὴρ μας,μὲ βίαν καὶ μόχθον δυνατόν, τὸ ξεύρουσιν οἱ πάντες.Λοιπὸν, ἀδελφέ μου ἀγαπητέ, ἐγὼ εἶχα εἰς τὸν νοῦν μουνὰ οἰκοδομὴσω ἐκκλησίαν, νὰ ποιήσω μοναστῆρι,νὰ βάλω τὸ ἅγιον λείψανον τοῦ ἀφέντου τοῦ πατρός μας,κι οὐδὲν τὸ ἐκατευόδωσα ἀπὸ τὲς ἁμαρτίες μου.Διὰ τοῦτο σὲ παρακαλῶ, ἀξιώνω καὶ φορτώνω,ἀφῶν οὐδὲν ἠμπόρεσα νὰ τὸ κατευοδώσω,ποίησέ το, ἀδελφούτσικε, νὰ ἔχῃς τὴν εὐχήν του,ἐκείνου τοῦ πολυπαθῆ τοῦ ἀφέντη καὶ πατρός μας·κι ἂς βάλουσιν τὸ λείψανον ἐκεῖσε εἰς τὸ κιβοῦρινκι ἀπαύτου πάλε ἂς βάλουσιν πλησίον τὸ ἐδικόν μου.Καὶ διόρθωσε, καλὲ ἀδελφέ, νὰ ἔχῃ τὸ μοναστῆρι,ψάλτες γὰρ καὶ λειτουργούς, νὰ ἔχουν τὴν ζωὴν τους,διὰ νὰ μᾶς μνημονεύουσιν εἰς αἰῶνας αἰώνων.Καὶ μετὰ τοῦτο ἀδελφέ, λέγω καὶ συμβουλεύω,νὰ ἐπάρῃς γὰρ γυναῖκα σου νὰ ἔνι ὁμόζυγὴ σου,ὅπως νὰ ποίσῃς μετ᾿ αὐτὴν τέκνα καὶ κληρονόμουςδιὰ νὰ κληρονομήσουσιν τὸν κόπον τοῦ πατρός μας».Ἀφότου γὰρ ἐδιόρθωσεν ὁ πρίγκιπας Ντζεφρόηςτὰ πάντα ὅλα ὅπου ἔπρεπεν ὡς φρόνιμος διορθώσει,
Ποίημα · 1330