παρακαλεῖ κι ἀξιώνει την στὴν γῆν νὰ ἔχῃ πεζέψει,καὶ νὰ σεβῇ εἰς τὸ κάστρον του τοῦ νὰ παραδιαβάσῃ,νὰ ἀναπαυτῇ ἠμέρες δύο, κι ἀπέκει νὰ ὑπαγαίνῃ.Κ᾿ ἐκείνη, ὡς εὐγενική, μὲ τὴν βουλὴν ὅπου εἶχενἐπέζεψεν μετὰ χαρᾶς, ἐσέβην εἰς τὸ κάστρον.179 Ἐκείνη ἡ μέρα ἀπέρασεν κι ἄλλη ἐξημερώνει·τινὲς ἀπὸ τοὺς ἴδιους του καὶ συμβουλάτορές τουλέγουσιν τὸν μισὶρ Ντζεφρὲ καὶ συμβουλεύουνέ τον·« Ἀφέντη, ἐσὺ εὑρίσκεσαι ἐδῶ εἰς τὴν Ρωμανίανκ᾿ ἔχεις τὸν τόπον τοῦ Μορέως ὁπου τὸν ἀφεντεύεις·"κι ἂν οὐ ποιὴσῃς τέκνον σου νὰ τὸν κληρονομὴσῃ,τὶ σὲ ὠφελοῦν τὰ πράγματα καὶ τί τὰ ἀγωνιέσαι;ἐδῶ πούπετε οὐ βρίσκεται γυναῖκα ὡς διὰ ἐσένα·κι ἀφότου ἑπρόσταξε ὁ Θεὸς κι ἀπέστειλέν την ὧδε,ἐτούτη ὅπου ηὑρέσκεται τοῦ βασιλἑως θυγάτηρ,ἔπαρε κ᾿ εὐλογήσου την, καὶ ποίησε την κυρά μας.Κι ὁ βασιλεὺς ὁ κύρης της πολλάκις κι ἂν χολιάσῃκαὶ βαρεθῇ το τίποτε, πάλε νὰ τὸ ἀγαπήσῃ».Τόσα τὸν ἀναγκάσασιν καὶ τόσα τὸν ἐβίασαν·κράζει τοὺς φρονιμώτερους ὅπου εἶχεν μετ᾿ ἐκεῖνον,βουλὴν ἐζήτησε ὁλονῶν νὰ τοῦ τὴν ἔχουν δώσει,κι ὅλοι ἀμφοτέρως εἴπασιν κ᾿ ἐσυμβουλέψανέ τον·«Ἀφέντη, ἐμᾶς ἀρέσει μας, καὶ ποῖσε το ἀκωλύτως».180 Ὁ ἐπίσκοπος τῆς Ὤλενας ἐβάσταξε τὸν λόγον,κ᾿ ἐσύντυχεν τοῦ βασιλέως ἐκείνου τὴν θυγάτηρ,νὰ ἐπάρῃ τὸν μισὶρ Ντζεφρὲ ἀνὴρ καὶ σύμβιόν της·πολλοὺς τρόπους τῆς ἔδειξεν φρόνιμους, ἐπιδέξιους,τὸ πῶς ἐβόλει νὰ γενῇ ἡ συμθερία ἐκείνηκαλλίον εἰς τὸν ἀφέντην τους παρὰ στὸν ρῆγα εκεῖνονὅπου τὴν ὑπαγαίνασιν ἐκεῖ στὴν Κανελώνιαν.Τί νὰ σὲ λέγω τὰ πολλὰ ἂ λάχῃ νὰ βαρειέσαι;
Ποίημα · 1330