ἀμφότεροι νὰ ἐσμίξουσιν, εἰς τὴν Συρίαν ν᾿ ἀπέλθουν.6 Κι ἀφότου ἀπεχωρίστησαν, στοὺς τόπους τους ἀπῆλθαν·οὐδὲν ἐδιάβησαν ποσῶς κανένας μῆνας, δύο,ἀπὸ ἁμαρτίας ἐγίνετον κι ἀπέθανεν ὁ κόντος,ἐκεῖνος ὁ παράξενος, ὁ κόντος τῆς Τσαμπάνιας.Θρῆνος καὶ θλίψη ἐγίνετον ς᾿ ὅλους τοὺς πελεγρίνους·κι ἀπὸ τὴν θλῖψιν τὴν πολλὴν ἦλθαν νὰ κιντυνέψουν,νὰ ἀφήκουσιν τὸ πέραμα καὶ τὸ πασσάτζο ἐκεῖνο·ἔδε ἁμαρτία ὅπου ἐγίνετον, ὁ θάνατος τοῦ κόντου.7 Ἐν τούτῳ, ὡς ἠθέλησε Θεὸς νὰ γένῃ τὸ πασσάτζο,ὅπως νὰ μὴ ἀπορὴσωσι τόσοι μεγάλοι ἀνθρῶποι,νὰ μείνουν καὶ ἀφήσουσι τέτοιον καλὸν ταξεῖδιν,εἷς ἀπὸ αὐτοὺς εὑρέθηκεν χρήσιμος καβαλλάρης·ἄνθρωπος ἦτο εὐγενικός, φρόνιμος ὑπὲρ μέτρου,μισὶρ Ντζεφρὲ τὸν ἔλεγαν, ντὲ Βιλαρντουῆ τὸ ἐπίκλην,καὶ μέγας πρωτοστράτορας ἦτον γὰρ τῆς Τσαμπάνιας.Ἐκεῖνος ἦτο ὁ μαΐστορας καὶ ὁ πρωτοσύμβουλός του,ἐκεινοῦ τοῦ μακαριτοῦ τοῦ κόντου τῆς Τσαμπάνιας,ὅπου τὸν ἐσυμβούλευεν νὰ ποιήσουν τὸ ταξεῖδιν·κι ὡς εἶδεν γὰρ τὸ ἐριζικόν, τὸν θάνατον τοῦ κόντου,ἀνέλαβεν τὴν ὑπόθεσιν τὸ τοῦ πασσάτζου ἐκείνου.Ἐλόγισεν, ὡς φρόνιμος, ὅτι ἁμαρτία ἤθελε εἶσται,διὰ ἑνὸς ἀνθρώπου θάνατον νὰ μείνῃ τὸ πασσάτζοκ᾿ ἡ σωτηρία τῶν χριστιανῶν, ψέγος ἤθελεν εἶσται.8 Ἀπῆρεν δύο καβαλλαρίους ὅπου εἶχε ἐκ τῆς βουλῆς του·ἐκ τὴν Τσαμπάνια ἐξέβηκεν εἰς τὴν Φιλάντριαν ἦλθεν,
Ποίημα · 1330