Ὁ βασιλεὺς γὰρ τῶν Ρωμαίων, Ἀλέξης ὁ Βατάτζης,ἰδὼν τὸ πλῆθος τῶν Φραγκῶν, συμβίβασιν ἐποῖκεν,ὅρκον, συνθήκας ἔποικεν μετὰ τοὺς κεφαλᾶδες·τὸν τόπον τῆς Ἀνατολῆς, ὅπου ἦτον γονικόν του,ἂν δώσῃ ὁ Θεὸς κ᾿ ἐβγάλουσιν τοὺς Τούρκους ἀπ᾿ ἐκεῖθεν,ἐὰν τοῦ παραδώσουσιν τὸν τόπον καὶ τὰ κάστρη,σωματικῶς νὰ ἀπελθῇ μ᾿ αὐτοὺς εἰς τὴν Συρίαν,νὰ ἔχῃ μετ᾿ αὐτὸν δώδεκα χιλιάδες καβαλλάρους.Οἱ Φράγκοι γὰρ ὡς ἄνθρωποι ἀληθινοὶ εἰς πάντα,ἐπίστεψαν τοῦ βασιλέως τοὺς λόγους κι ὤμοσάν του.Οἱ Φράγκοι, ἀπεὶν ὠμόσασιν, τοὺς ὅρκους ἐβαστάξαν·περνοῦν εἰς τὴν Ἀνατολήν, τὸν τόπον ἐκερδίσαν,εὐτὺς τὸν ἐπαράδωκαν Ἀλέξιον τὸν Βατάτζην,ὅπου ἦτον τότες βασιλεὺς ὅλης τῆς Ρωμανίας.Ἐπεὶν γὰρ ἐπαράλαβεν τὰ κάστρη καὶ τὲς χῶρες,βουλὴν ἐπῆρεν δολερή μετὰ τοὺς ἄρχοντές του,τὸ πῶς νὰ εὕρουν ἀφορμή, καὶ πῶς νὰ ἔχουν μείνειἐκ τὸ ταξεῖδι τῆς Συρίας, καὶ νὰ μὴ κιντυνέψουν.Ἐνταῦτα ἑνώθη ὁ βασιλεὺς μετὰ τοὺς πριγκιπᾶδες,τοὺς κεφαλᾶδες κι ἀρχηγοὺς τοῦ Φράγκικου φουσσάτου,καὶ εἶπεν οὕτως πρὸς αὐτούς, ταῦτα τοὺς συντυχαίνει·«Πρῶτο τὸν Θεὸν εὐχαριστῶ, δεύτερο ἐσᾶς ὁμοίως,ὅπου μὲ ἐβοηθήσετε κ᾿ ἠπῆρα τὸ γονικό μου.Ἐν τούτῳ σᾶς παρακαλῶ, νὰ ἔναι μὲ βουλή σας,δότε με μῆναν τέρμενο ὅπως διὰ νὰ μείνω,τὰ κάστρη, τὰ ἐκερδίσετε, νὰ τὰ ἔχω σιταρχίσει,νὰ ὀρθώσω τὰ φουσσᾶτα μου, νὰ ἐλθοῦσι μετ᾿ ἐμένα·εὐτὺς νὰ ὁρμήσω, νὰ ἔρχωμαι ἔνθα καὶ νὰ σᾶς εὕρω».4 Οἱ Φράγκοι ὡς χριστιανοὶ δόλον οὐκ ἐσκοπῆσαν,ἐπίστεψαν τὸν λόγον του καὶ ἀποχαιρετοῦ τον·τὴν Ἀρμενίαν ἐπέρασαν, εἰς Ἀντιοχείαν ἀπῆλθον·κι ὁ βασιλεὺς ἀπέμεινεν, ἀπέργωσεν τοὺς Φράγκους,τὸν ὅρκον ὅπου ὤμοσεν ἔσφαλε, ἐπάτησέ τον,καὶ οὐκ ἀπῆλθεν μετ᾿ αὐτοὺς καθὼς τοὺς εἶχε ὀμόσει.Ἔδε σφάλμα, τὸ ἔποικεν, ὁ βασιλεὺς ἐκεῖνος·
Ποίημα · 1330