Το βορεινό ουρανό κλωθογυρνούνετ΄ άστρα τα εφτά τα σταυρωμένα.
Μέσα από τα σκοινιά που αργοσαλεύουνκι απ΄ τα λογής κατάρτια τα γερμένα(άκου, πώς πάνε κι έρχονται, λυπητερά, ολοένα!)μέσα από τα σκοινιά που αργοσαλεύουνστον ξάστερο ουρανό πώς τρεμουλιάζουνπάνω απ΄ το μώλο τ΄ άστρα στηλωμένα!
Μέσα στην άδειαν ύπαρξή μουεσένα, γλυκό μάτι, που χαράζειο Αυγερινός, εσένα έχω κρατήσει,πάνω απ΄ την τρικυμία που έχει φυσήσεινα κυβερνάς, καλόβουλο κι αγαπημένο αστέρι.
Λάμψη τόσο ακριβή, πώς μου μερώνειςμια χειμωνιά γυμνή και παγωμένη!Μέσα της τώραείσ΄ η Πλειάδα, που ανεβαίνει.-