Τα χελιδόνια τα πουλιάστ’ ανώφλια χτίζουν τη φωλιάκαι στη σκεπή την άσπρη,με χόρτο και με λάσπη.
Μέσα από μούσκουλην ογρήσυνάζει ο σπίνος ό,τι βρεικαι φορτωμένος τρέχεικαι τη φωλιά του πλέχει.*
Ρίζες και τούφες το μαλλίη καρδερίνα κουβαλεί,και, σα βαθύς τεχνίτης,χτίζει φωλιά δική της.
Πουλάκια χτίζουν τις φωλιέςσε κούφια δέντρα, σε σπηλιές.Θες φλώρος, θες σπουργίτι,έχει δικό του σπίτι.
– Μα εσύ, καλέ τραγουδιστή,φωλιά δε νοιάζεσαι –γιατί;Κούκο καλέ μου, στάσου:Πού τα γεννάς τ’ αυγά σου;
– Να χτίζω εγώ δεν ευκαιρώ.Τραγούδι θέλω να χαρώ…Γεννώ σε ξένο τόποκαι βγαίνω από τον κόπο.
Αυγά κι αν κάνω περισσά,ξένη φτερούγα τα κλωσά.Μα η Πλάση δε χωρίζει,και ξένον δε γνωρίζει!